Marlene’s avontuur in Denemarken
Na 12 jaar samen met Guido te hebben gewerkt, als mijn enige atletiekcoach ooit, begon de vraag toch over wat er nog meer is. Na diep nadenken wilde ik toch deze vraag beantwoorden, zodat ik niet na mijn carrière altijd zou blijven denken: ‘wat als?’.
Ik houd wel van avontuur en besloot eens in het buitenland rond te kijken, zo kwam ik na enige tijd uit in Denemarken, waar een bovenbeen amputee atleet die eigenlijk bijna altijd wel een medaille wint trainde. Ik ben hier paar dagen langs geweest in oktober 2024 en na een paar keer meetrainen en met een gesprek met de coach ben ik op vakantie gegaan en heb er goed nagedacht, uiteindelijk was de conclusie: fuck it, laten we het gewoon proberen.
Begin van een nieuwe uitdaging
In januari ben ik aangesloten op trainingsstage en naar een woonplek opzoek gegaan in Aarhus. Deze vond ik en verhuisde deels naar Aarhus in maart, mijn studie was namelijk gewoon nog in Nederland dus ik zou nog regelmatig in NL moeten zijn voor tentamens.
Bij deze coach stond verspringen centraal want 6m lonkte met een PR van 5,87. We gingen veel meer verspringen dan ik ooit deed en daar was mijn achilles het niet mee eens. De trainingsopzet was heel anders.
Na een verspringwedstrijd in Denemarken en een sprintwedstrijd in Nederland, waar ik mij gelukkig kwalificeerde voor het WK, was mijn achilles te erg en heb ik mijn hele seizoen moeten cancelen. Als atleet is dit wel het laatste wat je wilt.
Focus op sprinten en succes op het WK
Met hulp van een Fysio en in overleg met de coach heb ik gekozen om niet te gaan verspringen op het WK en had ik 9 weken om mij voor te bereiden op het WK. Dit was een enorme opgave en heb ik gelukkig gemanaged met als resultaat zilver op de 100m en goud op de 200m.
In de voorbereiding heb ik heel veel alleen getraind omdat de andere verspringers waren, ik heb voor mezelf vastgesteld dat dat niet iets is wat ik structureel zou willen.
Nieuwe keuzes en terugkeer naar Amsterdam
Na een lange break en zicht op een mogelijk vroeg EK en een stage in IJsland had ik besloten om het nog een seizoen te geven, maar geen verspringen meer, mijn lijf kan dit momenteel gewoon niet aan.
Na een tijdje in IJsland, waar de samenwerking met de coach heel moeizaam ging, voelde ik aan alles dat dit het gewoon niet waard was. Na hier nog eens goed over nagedacht te hebben en met wat mensen die dicht bij mijn staan overlegd, had ik besloten om de samenwerking te beëindigen. Voor mij was terug naar Amsterdam de enige optie.
Ik heb mijn periode in IJsland afgemaakt en mijn terugkeer naar Amsterdam ingezet. Inmiddels zit ik weer lekker in Amsterdam en pak alles rustig op om weer mijn plekje op de atletiekbaan terug te vinden.
